GRH "Pionier 39"

Dążenie do uniknięcia obserwacji i ognia wroga zmusza do daleko idącego wykorzystania ciemności. Przedsięwzięcia w nocy stawiają przed dowódcą i żołnierzami zwiększone wymagania. Udają się tylko dobrze wyszkolonemu oddziałowi. Celem szkolenia nocnego jest, by strzelec także w ciemności umiał orientować się w terenie, bezgłośnie się poruszać i walczyć.
Szkolenie nocne zaczyna się w znanym żołnierzowi terenie o zmierzchu; stopniowo przechodzi się do ćwiczeń w zupełnych ciemnościach i w nieznanym terenie. Strzelec musi najpierw zostać zapoznany ze szczególnymi cechami postrzegania w nocy.
- Wszystkie obiekty zdają się być większe niż w dzień. Ich kontury dają — jako, że znikają szczegóły — nieznane kształty.
- Światło jest dla oddziału zdrajcą. Ogniki papierosów i cygar, zapalanie zapałek i latarek jest bardzo widoczne.
- Cisza nocna sprawia, że dźwięki słyszalne są z dużej odległości. Odległość do źródeł dźwięku zwykle jest oceniana jako krótsza niż rzeczywista.
- Przy obserwacji dogodniejsze jest dla strzelca jeżeli księżyc znajduje się za nim. Mając księżyc przed sobą można obserwować tylko słabo. Leżąc widzi się lepiej, niż gdy stoi się lub klęczy. Z uchem przy ziemi słyszy się lepiej i dalej. Poprzez wybór ciemnego tła i wykorzystanie cieni rzucanych przez księżyc strzelec ukrywa się przed wzrokiem wroga.
Strzelec musi nauczyć się:
- przed rozpoczęciem działań nocnych tak zakładać swoje wyposażenie by nic nie stukało,
- poruszać się — także poza drogami — pewnie i bezgłośnie,
- orientować się według gwiazd,
- znajdować nieznane punkty terenu,
- cały czas uważać na idącego przed nim (Vordermann) i robić to co on w celu uniknięcia wydawania komend i rozkazów,
- zapalać światło tylko na rozkaz i z konieczną ostrożnością
- pododdziały rozpoznawcze muszą przy posuwaniu się naprzód w ciemnościach często zatrzymywać się i nasłuchiwać albo padać na ziemię i obserwować. W razie wpadnięcia na oddziały rozpoznawcze wroga używają w pierwszej kolejności broni siecznej i kłującej. Ciągle podawać należy hasło.
W razie użycia rakiet oświetlających po stronie swojej lub wroga strzelec musi błyskawicznie rzucić się na ziemię, póki rakiety jeszcze nie zaczną świecić. Jeżeli zostanie zaskoczony światłem rakiety powinien nieruchomo zastygnąć.
Gęsta mgła ma podobny wpływ na aktywność bojową co ciemność. Widoczność jest mniejsza, ale na krótszym dystansie lepsza. Należy liczyć się z zaskakującym ustąpieniem mgły.
Sztuczna mgła (zasłona dymna) utrudnia walkę i poruszanie się bardziej niż mgła naturalna. Jest zwykle gęstsza, ale utrzymuje się krócej.
Jako, że wróg może zmieszać mgłę z bojowymi środkami trującymi, w razie zadymiania przez wroga należy założyć maskę przeciwgazową i mieć ją założoną tak długo, aż stwierdzi się nieszkodliwość mgły.
Strzelanie w mgłę odbywa się tylko na rozkaz. Walczący samotnie strzelec otwiera ogień dopiero, gdy wróg wyłoni się z mgły. W razie niespodziewanego spotkania z wrogiem w mgle atakuje się bronią białą. O rozstrzygnięciu decyduje walka w zwarciu.

źródło: H.Dv. 130/2a, wyd. 1938 r., str. 118-120, tłum.: Hainrich

Zachowanie żołnierza w ciemności i mgle