Oficjalna dyrektywa armii niemieckiej, przytoczona poniżej, omawia taktykę półgąsienicowych opancerzonych transporterów z miotaczami ognia. Sd.Kfz.251/16 (Flamm-Panzerwagen) to średni transporter załogowy, używany przez jednostki grenadierów pancernych, wyposażony oprócz dwóch karabinów maszynowych umiejscowionych z tyłu i z przodu pojazdu, w trzy - dwa duże i jeden mały - miotacze ognia.
Duże miotacze ognia zamontowane są na V-kształtnych tarczach, na obu burtach pojazdu. Mały miotacz z tyłu pojazdu to miotacz używany w małych przenośnych miotaczach ognia (był to FmW 41 - przyp. Hainrich). Jego dysza podłączona jest do gumowego węża długości 10 m., który łączy ją z jednostką napędową i zbiornikiem mieszanki palnej. Zbiorniki, usytuowane przy płytach pancernych we wnętrzu pojazdu, mieszczą 580 litrów mieszanki. Mały silnik benzynowy i pompa wyrzucająca paliwo są usytuowane wewnątrz pojazdu, na środku.
Skuteczny zasięg dużego miotacza wynosi około 35 m, podczas gdy jest mało prawdopodobne by zasięg małego miotacza (FmW 41 - przyp. Hainrich) przekroczył 27 m. Transportowany zapas mieszanki wystarcza na około 80 strzałów, trwających od jednej do dwóch sekund.

Użycie

1. Średni, opancerzony transporter z miotaczem ognia jest bronią grenadierów pancernych do walki na bliskim dystansie. Jest używany w natarciu, gdy inne uzbrojenie używane z pojazdu okazuje się nieskuteczne.
2. Oprócz użycia karabinu maszynowego przeciwko sile żywej (zasięg 400 m) pojazd może skierować przeciwko sile żywej i nieruchomym celom płomień o zasięgu do 35 m. Jeżeli płomień nie zabije wrogich żołnierzy, powinien chociaż zmusić ich do opuszczenia kryjówek. Ataki z użyciem ognia są szczególnie efektywne przy szybkim oczyszczaniu terenu, przy likwidowaniu wrogich żołnierzy, którzy nagle pojawiają się w pobliżu pojazdu, i w niszczeniu wrogich załóg w pośpiesznie wykonanych przez nie umocnieniach polowych.
3. Pojazdy wyposażone w miotacz ognia normalnie używane są w plutonach, podczas ataku pozostają zawsze w bliskiej współpracy ze zmechanizowanymi jednostkami grenadierów pancernych.
4. Podczas walki w terenie umocnionym, w ataku na fortyfikacje stałe itp., pojazdy mogą być użyte samodzielnie, pod dowództwem zmotoryzowanych plutonów grenadierów pancernych. Gdy ci ostatni zostają spieszeni, pojazdy z miotaczami pozostawiane są z tyłu wraz z opancerzonymi transporterami piechoty.
5. Jest zabronione używanie tych pojazdów jako czołgów piechoty czy dział szturmowych, jako "szpicy" pojazdów w marszu czy też w akcji, do obrony pozycji, czy jako niezależnych pojazdów patrolowych.
6. W czasie pościgu, pluton wspomaga zmotoryzowanych grenadierów pancernych w lokalnych i przygotowanych kontratakach.
7. Należy dołożyć wszelkich starań, by do akcji kierować pluton w całości, w celu zwiększenia efektywności.

Taktyka ataku

1. Przygotowanie do ataku (oszacowanie terenu, rozpoznanie taktyczne, działania zabezpieczające, kamuflaż itd.) przprowadzane są według takich zasad jak w przypadku czołgów i grenadierów pancernych.
2. Podczas ataku pojazdy z miotaczami ognia poruszają się w rozwiniętej formacji, za zmotoryzowanymi jednostkami grenadierów pancernych. Akcja jest zwykle rozpoczynana od ostrzału z karabinów maszynowych. Pluton miotaczy ognia włamuje się we wrogą pozycję, osłaniany przez ogień innych jednostek oraz przez broń na samych transporterach plutonu.
3. 3. Jeżeli wróg pozostaje w ukryciu, zostaje wypalony. Z miotacza powinno się strzelać tylko do celów które na pewno są w zasięgu. Strzelanie na oślep, nim wróg znajdzie się w zasięgu prowadzi jedynie do marnotrastwa mieszanki i zasłania widoczność.
4. Ważne jest by kierować ogień najpierw przeciwko dolnej części celu a następnie w górę. Dzięki temu wyeliminowani zostaną żołnierze którzy mogą mięć przygotowaną broń przeciwpancerną krótkiego zasięgu.
5. Cele i kierunek ataku determinują, czy ogień jest otwierany w ruchu czy też pojazd jest zatrzymywany.
6. Okopy przekraczane i atakowane są z flanki. Czubki drzew, strychy i położone wyżej stanowiska mogą być pokryte ogniem jeżeli podejrzewana jest obecność wrogich żołnierzy.
7. Jeżeli pożądany jest duży pożar, cel powinien najpierw być spryskany mieszanką, a następnie podpalony płonącym strzałem. Jest to szczególnie efektywne gdy atakuje się ziemianki, okopy, wejścia do bunkrów i drewniane budynki.
8. Ogień nie powinien być otwierany w gęstej, naturalnej mgle, chyba że został wydany specjalny rozkaz.

(tłumaczenie: Sigfried, zrodlo: www.lonesentry.com)