2,7 cm Leuchtpistole 38, Kampfpistole i Sturmpistole

Walther Heeresmodell LP-38

Leuchtpistole w swojej pierwotnej wersji został opatentowany przez Walthera w 1926 roku. W dwa lata później, w 1928 roku, rakietnica ta weszła na wyposażenie Reichswehry [Walther Heeresmodell, Heeres-Leuchtpistole]. Miała służyć do celów sygnalizacyjnych i oświetleniowych. Była wykonywana ze stali, okładziny produkowano ze spreparowanego drewna, a szkielet był wykańczany na niebiesko. Komorę nabojową otwierało się poprzez naciśnięcie na dźwignię umieszczoną przy kabłąku spustu. Lufa nie była gwintowana. Kaliber "4" wynosił nominalnie 27 mm, w rzeczywistości był jednak trochę mniejszy, bo wynosił 26.7mm. Produkowano dwie wersje, różniące się długością lufy: pistolet o długości 245 mm z lufą o długości 155 mm [Leuchtpistole mit kurzem Lauf], i pistolet o długości 326 mm z lufą długości 236 mm [Artilleriepistole-Leuchtpistole mit langem Lauf]. Piechota i piloci Luftwaffe używali przeważnie poręczniejszej wersji 245 mm, natomiast wersja 326 mm była używana przez artylerzystów. Pistolet mógł być wyposażony w smycz. Między 1928 a 1934 rokiem wyprodukowano około 100-150 tysięcy sztuk.

W 1934 roku ktoś doszedł do wniosku, że pistolet jest za ciężki, i postanowiono zmniejszyć jego wagę poprzez zastąpienie stali duralem. Waga zmniejszyła się z 1300 g w wersji stalowej do 730 g w wersji z duralu. Okładziny zastąpiono tańszymi - bakielitowymi - a szkielet był anodyzowany na czarno. Kolejne zmiany w konstrukcji nastąpiły w 1938, kiedy to złożono zamówienie mówiące, że konstrukcje należy jeszcze bardziej uprościć, w celu wdrożenia do masowej i łatwej produkcji. Wtedy to zaczęto wykonywać części mechanizmu wewnętrznego z tłoczonych komponentów stalowych, uproszczono także sprężynowy mechanizm zamykający. Tak wykonany pistolet wszedł do służby jako Leuchtpistole 38 Walther. Pistolety produkowano do końca wojny, często do zużycia ostatnich zapasów surowca. W 1943 roku Walther wyprodukował pistolet ze szkieletem ze stali, ponieważ gospodarka niemiecka odczuła już braki droższych surowców. Pod koniec wojny, w 1944 roku, kiedy stopy były już mocno deficytowe, m.in w Erma-Werke szkielet i lufę pistoletu wykonywano z cynku [oznaczenie ZI|NK 4], jednak konstrukcja mechanizmów pozostawała niezmieniona. Rakietnice sygnałowe regulaminowo wchodziły na uzbrojenie oficerów i podoficerów. Pistolet przechowywany był w specjalnie dla niego opracowanej kaburze [Pistolentasche], w której znajdował się również wycior. Żołnierze wojsk lądowych otrzymywali skórzane [bądź brezentowe - w wersji tropikalnej] torby-ładownice mieszczące po 18 lub 12 naboi [Leuchttaschen]. Piloci Luftwaffe wyposażeni byli w bandoliery mieszczące 8 naboi. Naboje, płonące w powietrzu były nazywane w niemieckim żargonie frontowym "choinkami" [Weihnachtsbaum]. Transportowano je w drewnianych skrzyniach, po 500 sztuk w każdej. W 1942 roku Walther wprowadził LP-42, nowy, tańszy pistolet, strzelający tą samą amunicją, który z czasem zaczął zastępować LP-38. Leuchtpistole 38: Długość całkowita: 245 mm [LP mit kurzem Lauf], 326 ["artyleryjski" LP mit langem Lauf]; Długość lufy: 155 mm [LP mit kurzem Lauf], 236 [LP mit langem Lauf]; Masa: 1325 g [metalowy Walther Leuchtpistole 28] 730 g [aluminiowy LP mit kurzem Lauf]; Pojemność magazynka: 1 nabój [bez magazynka]

Łuska czerwono-zielono-zółtego Sternbündelpatrone, wyprodukowana przez
Metallwerke Adolf Hopf A.-G w październiku 1943r.
[użyto za zgodą właścicieli www.germanmilitaria.com]

Jako, że władze odpowiedzialne za uzbrojenie wojsk lądowych chciały dostarczyć im tanią, lekką i skuteczną broń przystosowaną do wystrzeliwania ładunków odłamkowych i zapalających, a zarazem łatwą do przenoszenia przez pojedynczego piechura, wkrótce obok garłacza przystosowanego do używania wraz z karabinem Mauser wz. 98 [choć nie tylko] pojawił się Kampfpistole - pistolet bojowy - bojowy wariant Leuchtpistole 38, znany także jako Leuchtpistole Z. Główna różnicą polegała na zagwintowaniu lufy - 5 prawoskrętnych bruzd miało zapewniać stabilizację obrotową granatów. Kampfpistole został oznaczony białą literą "Z" na prawej ściance komry nabojowej, co miało zapobiec pomyleniu go ze standardowym Leuchtpistole. Nadal można było strzelać standardowymi pociskami oświetleniowymi, dymnymi i sygnałowymi używanymi w Leuchtpistole. Z prawej strony obudowy można było zainstalować celownik z podziałką od 20 do 75 metrów. Część Kampfpistole była po prostu przerobionymi Leuchtpistole 38. Kampfpistole były produkowane przez dwa główne koncerny - Walthera i Ermy. Pistolety produkowane przez Walthera były wykańczane na błyszczący kolor czarny z odcieniem brązowym, a pistolety Ermy były malowane na matowy kolor czarny. Pistolet bojowy był bronią dość udaną. Pozwalał wyrzucać granaty na większą odległość, niż był to w stanie zrobić człowiek siłą swoich mięśni. Poważnym mankamentem była mała celność. W przypadku pocisków przeciwpancernych, głównym mankamentem była mała masa ładunku wybuchowego. W związku z tym podjęto prace nad nowymi pociskami, które wymagały jednak przekonstruowania pistoletu. W wyniku prac powstał Sturmpistole.

Szeroka gama amunicji do Kampfpistole

Sprenggranatpatrone - pierwszy dopuszczony do użycia granat. Ważył 0,14 kg przy ładunku wybuchowym 30 g i zasięgu 90 m. Znajdował się w krótkiej łusce, korpusie miał bruzdy dopasowujące się do gwintu lufy. Wyposażony w zapalnik uderzeniowy. Używano także pocisków zapalających o podobnej konstrukcji. Pocisk odłamkowy nie sprawdził się, ponieważ masa ładunku wybuchowego była zbyt mała, w związku z tym rozpoczęto pracę nad nowym pociskiem, których efektem były Wurfkörper 358 i 361. [przekrój Sprenggranatpatrone - 29 KB]
Nebelpatrone - pocisk dymny. Używano kilku typów pocisków dymnych [ m.in. pomarańczowy lub biały dym]. Nebelpatrone miały czubki wykonane z gumy.
Wurfkörper 361 LP - następca Wurfkörper 358. Wurfkörper 358 składał się z głowicy Handgranate 24 którą dokręcano do trzonka. Przez duży ciężar głowicy i został on zastąpiony w użyciu przez Wurfkörper 361 LP który był głowicą lżejszego Ei.Hgr. 39 z dołączonym drewniano - metalowym trzonkiem. Nowa głowica zawierała mniej ładunku wybuchowego, ale mała masa [325 g] pozytywnie wpłynęła na zasięg pocisku. Trzonek wyposażony był w spłonkę i gwintowany bolec, co pozwalało dokręcić do niego głowicę. Wewnątrz trzonka znajdował się ładunek miotający. Początkowo planowano, że trzonek będzie stabilizował pocisk podczas lotu, jednak trzonek był ciężki i opracowano wersję w której podczas wystrzału głowica odłączała się od trzonka, który zostawał w lufie. Pocisk jednak nie posiadał żadnych urządzeń stabilizujących, i nie był też stabilizowany obrotowo, co znacznie zmniejszało celność. Do stabilizacji lotu została użyta cienka metalowa rurka dołączana z tyłu do głowicy granatu. Zapewniała ona dobrą stabilizację lotu. W późniejszych wersjach metalową rurkę zastąpiono lżejszą - plastikową - co zmniejszyło masę, i zwiększyło zasięg, z 85 do 100 metrów. Wyprodukowano około 300 000 pocisków tego typu. Od końca 1943 roku trwały prace nad Sturmbüchse (strzelbą szturmową), trzylufową śrutówką. Z jej gładkich luf wystrzeliwano Wurfkörper 361 LP z przedłużonym trzonkiem. Rozrzut przy maksymalnym zasięgu wciąż był zbyt duży, tak więc projekt po kilku próbach na wiosnę 1944 r. został porzucony.

Wurfkörper 358 - granat z głowicą Handgranate 24

Wurfkörper 361 LP - granat z głowicą granatu "Jajkowego" 39

Wurfgranatpatrone 326 Leuchtpistole [LP 326] - Prace nad skonstruowaniem LP 326 zostały rozpoczęte już w 1937 roku, ale Urząd Uzbrojenia przestał interesować się pracami nad projektem prawdopodobnie ze względu na przewidywaną małą skuteczność pocisku [mała donośność i mały ładunek]. Projektem zainteresowała się jednak Waffen-SS, co w końcu doprowadziło do kontynuowania prac. Była to skomplikowana i złożona konstrukcja, stabilizowana brzechwowo przez 6 blaszanych lotek umieszczonych w dolnej części pocisku. Pocisk umieszczony był w łusce, tak, że gdy się w niej znajdował dolna część pocisku z brzechwami nie była widoczna. Łuska wykonana była z lekkiego stopu. Pocisk nie posiadał własnego napędu - był wyrzucany z lufy przez ciśnienie gazów prochowych wytworzonych podczas spalania prochu umieszczonego w łusce. Jego przednia część, czepiec balistyczny, za którym znajdował się zapalnik uderzeniowy, była wykonana ze stali, zaś reszta korpusu i brzechwy z lekkiego stopu. Korpus pocisku malowany był na kolor cytrynowy, brzechwy nie były malowane. Poza zastosowaniem w zwykłej walce mógł być stosowany także w urządzeniu nazywanym Nahverteidigungswaffe [broń do bliskiej obrony], a będącym na uzbrojeniu wozów pancernych. Z zewnątrz był to owalny otwór w górnej części pancerza czołgu, wewnątrz znajdowała się klapa, mechanizm zamykający i gniazdo. Urządzenie to służyło najpierw do wystrzeliwania świec dymnych [Nebelkerzen średnicy 90 mm], później znalazło zastosowanie w zwalczaniu piechoty wroga znajdującej się w martwych polach ogniowych wokół czołgu. Do zwalczania siły żywej przeciwnika używano Kampfpistole, który załadowany pociskiem Sprenggranatpatrone 326 LP wkładano do gniazda NvW i odpalano. Pocisk był wyposażony w zapalnik czasowy [zwłoka 1 s] lub zbliżeniowy [Nah-Brennzünder], i eksplodował 1-2 metrów nad ziemią, rażąc piechotę. Poszukując skutecznych i tanich środków do walki z bronią pancerną na podstawie Wurfgranatpatrone 326 opracowano pocisk kumulacyjny 326 HL [Hohlladung], zewnętrznie był on bardzo podobny do tego pierwszego, jednak konstrukcja wewnętrzna została uproszczona. Był on wypełniony 22 gramami hexogenu. Przebicie pancerza dochodziło do 50 mm. [schemat pocisku Wurfgranatpatrone 326 LP - 254 KB]

Sprenggranatpatrone LP

Wurfgranatpatrone 326 LP

Gdy zawiódł standardowy Sprenggranatepatrone wprowadzono nowy, większy, o zwiększonym ładunku materiału wybuchowego

Nebelpatrone [z gumowym czubkiem]
[użyto za zgodą właścicieli www.germanmilitaria.com]

W związku z małą masą ładunku wybuchowego w pociskach przeciwpancernych typu HLLP 326 używanych w Kampfpistole postanowiono opracować nowy pocisk. Przy jego tworzeniu wykorzystano używany wcześniej przeciwpancerny granat karabinowy Gewehrgranate 61 [GewPzGr 61]. Średnicę ogona przystosowano do kalibru 2,7 mm. W ten sposób powstał granat Wurfmine H 62 LP. Był on stabilizowany obrotowo, poprzez pierścień współpracujący z gwintem lufy. Zasięg okazał się jednak zbyt mały, ponieważ granat był za ciężki. Pocisk zmodyfikowano poprzez zwiększenie ładunku miotającego. Wydłużono długość części ogonowej. Pociskiem można było strzelać tylko przy włożonej do lufy specjalnej, 23 milimetrowej prowadnicy. Nowej konstrukcji nadano nazwę Panzerwurfkörper 42 LP. Przenosił on 60 g ładunku wybuchowego, który był w stanie przebić około 80 mm pancerza. Zasięg wynosił 75 metrów. Zwiększenie zasięgu wiązało się ze zwiększeniem masy ładunku miotającego, co z kolei zwiększało odrzut. W związku z tym do Kampfpistole dodano składaną metalową kolbę, dołączaną do pistoletu. W ten sposób powstał Sturmpistole [Pistolet Szturmowy]. Kolbę można było zdejmować, co pozwalało używać pistoletu jako zwykłego pistoletu sygnalizacyjnego, jednak do strzelania pociskiem Panzerwurfkörper 42 LP konieczne było jej założenie. Oczywiście można było nadal strzelać pociskami przystosowanymi do Kampfpistole, np. 326 LP, jednak wtedy konieczne było wyjęcie wkładki. Przy okazji do konstrukcji dodano też celownik, montowany na lufie, który także mógł być w każdej chwili zdjęty [blaszana koszulka mocująca]. Tak skonstruowany Sturmpistole miał 585 mm długości [wraz z kolbą] i ważył 2,45 kg. Sturmpistole był jednym z pierwszych tego typu granatników na świecie. Głównymi producentami były Waffenfabrik Carl Walther w Zella-Mehlis i Waffenfabrik Erma w Erfurcie. Pistolet bojowy posiadał jedną wyraźną wadę: z powodu krótkiej lufy powstawał duży rozrzut, 4x3 m na odległość 70 m. W późniejszych egzemplarzach wprowadzono lufę długości 18 cm. Zniszczenie czołgu przy pomocy Sturmpistole było trudne, więc broń nie cieszyła się zbytnim powodzeniem wśród żołnierzy. Od 1943 roku w popularnym użyciu znajdował się Panzerfaust, który był bronią znacznie bardziej skuteczną od wszelkiego rodzaju granatów karabinowych. Mimo to, nadal używano Sturmpistole, chodziarz nie wiele było udokumentowanych udanych akcjie ze Sturmpistole przeciw czołgom. Jednym z udowodnionych udanych zastosowań jest przeciwpancerne użycie Sturmpistole w marcu 1944 na froncie wschodnim.

Hainrich

Pocisk Panzerwurfkörper 42 LP [PWK 42 LP]

Żołnierz ze Sturmpistole z głowicą Panzerwurfkörper 42
[Marcin Bryja, Piechota Niemiecka vol.II, Warszawa 1999 [ADM]

Patrol z dywizji SS Totenkopf kryje się przed światłem rosyjskiej "choinki", Diemiańsk, luty 1942 roku.
[Gordon Williamson, SS: Gwardia Adolfa Hitlera, wyd. Espadon, Warszawa 1995]

5 cm PAK 38 w akcji. W lewym dolnym rogu widoczny pistolet z lufą długości 236 mm [Leuchtpistole mit langem Lauf]
[Marcin Bryja, Piechota niemiecka vol.III, wyd. Militaria, Warszawa 2000 [CAW]

Żołnierz z "Großdeutschland" celuje z Kampfpistole, widoczny pocisk WK 361
[Special thanks to Andreas Altenburger]