Wraz z pokonaniem francuskiej Mozy wywalczono równocześnie przełamanie przez przedłużenie Linii Maginota. Przełamanie rozciągnęło się wkrótce na szerokość 100 kilometrów i 18 maja sięgało aż do Montmedy, gdzie pionierzy pod dowództwem Oberleutnanta Germera zdobyli w walce na bliskiej odległości panzerwerk 505.¹


Fort ten składał się z żelbetonowych schronów i według źródeł niemieckich miał się on znajdować na lewym skrzydle linii Maginota, na płn. zach. od Montmedy. Natarcie na fort poprzedziło długie i bardzo silne przygotowanie artyleryjskie. Zniszczono maskowanie fortu, zryto teren i odsłonięto w wielu punktach poszczególne obiekty, jednak fort prawie nic nie stracił na swojej zdolności obronnej. Po przygotowaniu artyleryjskim skierowano ogień na strzelnice schronów. W samym natarciu, udział poszczególnych rodzajów broni przedstawiał się następująco:

• Artyleria osłaniała swym ogniem wszystkie inne oddziały, przede wszystkim patrole saperów (prawdopodobnie szturmowe).
• Piechota i km wiązały ogniem przeciwnika, osłaniając głównie od skrzydeł saperów.
• Patrole saperskie, zaopatrzone w ładunki materiałów wybuchowych, podsuwały się pod same schrony nieprzyjaciela, wykorzystując przede wszystkim leje powstałe w czasie ogni przygotowawczych. Po dojściu do schronów saperzy niszczyli kolejne urządzenia obronne (wieże pancerne, strzelnice itp.) przy pomocy materiałów wybuchowych.
• Lotnictwo bombardujące nie brało udziału.

Francuskie przeciwnatarcie, wsparte ciężkimi czołgami, skierowane na niemieckie lewe skrzydło, załamało się w ogniu karabinów przeciwpancernych i artylerii przeciwlotniczej. Ta ostatnia strzelała bezpośrednio prawdopodobnie z małej odległości. Po załamaniu się natarcia francuskiego fort został szybko zdobyty.

---

1. Kampf der Pioniere, Oberstleutnant dr Roßmann, Berlin 1942